fot. freephotosbank; www.freephotosbank.com

Ogrzewanie podłogowe powoli staje się standardem, jednak jeden z mitów mówi, że warto je zakładać tylko w domach jednorodzinnych. I to właśnie błąd, bo ogrzewanie zakładać można także w domach wielorodzinnych. Przy czym należy pamiętać, że chęć założenia takiego ogrzewania (wodnego) należy zgłosić jeszcze na etapie projektu budowy. Dotyczy to zarówno domów jedno jaki wielorodzinnych. Do wyboru mamy ogrzewanie podłogowe wodne oraz elektryczne. Ogrzewanie podłogowe składa się z izolacji przeciwwilgociowej, izolacji cieplnej, rury grzewczej, wylewki betonowej i posadzki lub innego wykończenia podłogi. W przypadku wodnego ogrzewania podłogowego ciepło przesyłają rury zamontowane pod 10 cm betonową wylewką. W elektrycznym ogrzewaniu podłogowym zostają zamontowane pod powierzchnią posadzki kable grzejne, mata lub folia grzewcza (mogą się znajdować pod posadzką lub 5-15cm dla pomieszczeń niepodpiwniczonych warstwą betonu). Poza tym, że pomieszczenie bez grzejników jest bardziej ustawne to oszczędności wynikające z zainstalowania ogrzewania podłogowego wynoszą około 20-30%. W przypadku tego ogrzewania równomiernie ogrzewana jest cała podłoga. Ciepłe powietrze wędrujące od podłogi ku górze, szybciej sprawia, że odczuwamy ciepło w pomieszczeniu, a także nie występuje zjawisko unoszenia się kurzu. Cena instalacji ogrzewania podłogowego jest jednak wyższa niż grzejnikowego. Mimo to elektryczne ogrzewanie połogowe jest tanim w eksploatacji systemem ogrzewania, ma 3 mm grubości i jest montowane bezpośrednio pod płytkami w warstwie kleju lub masy samopoziomującej. Najlepsza nawierzchnia przy ogrzewaniu podłogowym to dobrze przewodzące i oddające ciepło płytki takie jak terakota czy gres. Nieco gorzej przewodzącym materiałem są panele podłogowe, natomiast niepolecane są deski podłogowe, których moc grzewcza ogranicza się do maksymalnie 60-80W/m2. (1) A kiedy możemy uruchomić ogrzewanie podłogowe? Wylewki cementowe potrzebują na wyschnięcie około 7 dni na 1 cm grubości, klej do terakoty potrzebuje ok. 3 dni a nawet więcej w zależności od grubości jaką należy zastosować. Na wyschnięcie spoin między płytkami potrzeba ok. 2 dni (2). Informacja ile czasu potrzeba na wyschnięcie produktu zawsze znajduje się na opakowaniu chemii budowlanej.

(1)Ogrzewanie podłogowe, http://www.emultimax.pl/ogrzewanie-podlogowe.htm
(2)Terakota na ogrzewaniu podłogowym, http://www.dom.pl/terakota-na-ogrzewaniu-podlogowym.html

Kolejnym problemem jest woda. Nasza posadzka nigdy nie będzie całkowicie nieprzepuszczalna. Dla ochrony płyty balkonowej przed korozją w postaci kruszenia i pękania jej struktury, pod płytkami musimy umieścić specjalną warstwę uszczelniająca. Dodatkowo powinniśmy zadbać o właściwe nachylenie.

Montaż fliz rozpoczynamy od wyczyszczenia płyty balkonu z widocznych zabrudzeń oraz warstwy mleczka cementowego. Najprzydatniejszym narzędziem przeznaczonym do tego typu robót wydaje się być stalowa szczotka. W następnej kolejności podłoże nasze odkurzamy i obficie skrapiamy wodą.

Do połączenia zaprawy z betonem balkonu używamy pędzla. Przy jego pomocy nanosimy cienką warstwę kontaktową. Składa się ona tradycyjnie z zaprawy i odpowiedniej ilości emulsji. Na jeszcze świeży kontakt, nakładamy odpowiednio rozrobioną zaprawę szybko twardniejącą i wykonujemy z niej szychtę o nachyleniu 2-2,5% w kierunku na zewnątrz. Gdy zaprawa stężeje, zacieramy jej powierzchnię pacą.

Twardnienie wymaga około 3 dni. W tym czasie nie możemy dopuścić do zbyt szybkiego przesychania zaprawy. Regularnie zwilżamy ją wodą i przykrywamy folią.

Kolejnym krokiem jest zabezpieczenie obrzeży płyty balkonowej. Wykonujemy je obróbkami z blachy ocynkowanej, montowanymi przy pomocy kołków rozporowych. Następnie, z dwuskładnikowej zaprawy, kładziemy warstwę chroniącą balkon przed wodą. Po wymieszaniu nanosimy zaprawę na wykonany uprzednio spadek. Czynność wykonujemy pędzlem. Przyczepność zaprawy dwuskładnikowej do obróbek blacharskich umożliwimy sobie żywicą epoksydową z piaskową posypką. Kiedy naniesiona żywica wyschnie nadmiar piasku powinniśmy usunąć. Na styku zaprawy z blachą i ścianą umieszczamy elastyczną taśmę. Po około 3 godzinach nakładamy drugą warstwę uszczelnienia. Pierwsza powinna być w tym czasie jeszcze wilgotna. Świeżą szychtę zaprawy dwuskładnikowej musimy zabezpieczyć przed deszczem.

Zanim przystąpimy do układania płytek, zaplanujmy ich właściwe rozmieszczenie. Przy krawędziach zewnętrznych naszych balkonów układamy całe płytki. Docinamy jedynie te spośród nich, którym przyszło kolidować ze słupkami barierki. Miejsca połączeń ze ścianą osłaniamy cokolikiem z płytek ciętych na pół.

Pierwszą ceramikę możemy zacząć kłaść po około 3 dniach. Wówczas uszczelnienie całkiem już powinno stwardnieć. Do klejenia stosujemy uelastycznioną zaprawę klejącą o konsystencji plastycznej lub ciekłej. Stosując tę pierwszą, terakotę naszą mocujmy tzw. metodą kombinowaną. Zaprawę nakładamy na podłoże pacą zębatą oraz smarujemy flizy od spodu. Metoda ta zapobiega powstawaniu pustek pod płytkami. Inaczej pracujemy z zaprawą klejącą o konsystencji ciekłej. Nie smarujemy płytek. Nanosimy ją wyłącznie na podłoże.

Po ułożeniu płytek na zaprawie plastycznej będziemy mogli przystąpić do spoinowania. Przed zabiegiem dajemy jednak klejowi związać warstwy. Zaprawa plastyczna wymaga odczekania około 2 dni. Tymczasem jej ciekła alternatywa jest gotowa już po 6 godzinach. W spoinowaniu używamy uelastycznionej zaprawy półpłynnej. Wylewamy ją na terakotę i rozprowadzamy przy pomocy pacy gumowej. Po około 15 minutach, zbieramy wilgotna gąbką nadmiar zaprawy. Wyschniętego osadu pozbywamy się przecierając flizy suchą szmatką. Połączenia płytek z cokolikiem oraz przy słupkach uszczelniamy silikonem.

Źródło: muratordom.pl