Poradnik budowlany

Odpowiednio zainstalowany komin to gwarant bezpieczeństwa dla zdrowia i życia domowników. Albowiem jedynie taki gwarantuje sprawne korzystanie z urządzenia produkującego groźne dla nas spaliny oraz dym.

Bezpieczne działanie systemu odprowadzania spalin zapewnia jedynie komin zaprojektowany i wykonany zgodnie z ogólnymi wytycznymi dla kominów oraz szczegółowymi wymaganiami co do przewodów i kanałów spalinowych oraz dymowych.

System odprowadzający spaliny z urządzenia grzewczego musi posiadać przewód kominowy prowadzony pionowo. Dopuszcza się odchylenie o 30^o na odcinku nie przekraczającym 2 m. Każdy komin powinien mieć efektywną wysokość, rozumianą jako odległość od paleniska do wylotu ponad dach, co najmniej 4 m – dla spalin z kotła gazowego lub 5 m – dla spalin z kotła olejowego. W przypadku instalacji kotła gazowego z palnikiem atmosferycznym, o mocy nie większej niż 35 kW, odległość od okapu przerywacza ciągu do wylotu musi wynosić minimum 2 m. Montować można zatem kotły jedynie w domach jednokondygnacyjnych lub na najwyższej kondygnacji domów piętrowych. W żadnym wypadku przekrój przewodów spalinowych nie może się zmniejszać. Kominy zewnętrzne oraz instalowane w zewnętrznych ścianach domu muszą być odpowiednio termicznie zaizolowane.

Prawidłowy zestaw kominowy musi posiadać zamontowany u podstawy komina zbiornik kondensatu z odprowadzeniem dla skroplin. Zaopatrzony musi być również w otwór rewizyjny umożliwiający wyczyszczenie komina, usytuowany odpowiednio, czyli poniżej włączenia czopucha do komina. Dolna krawędź otworu ma obowiązek znajdować się w pomieszczeniu kotła, na wysokości 0,3 m nad podłogą. Dodatkowe otwory rewizyjne montujemy we wszelkich częściach skośnych komina. Każde z połączeń elementów komina musi być szczelne. Zabronione jest łączenie elementów w stropach. Obligatoryjnie komin musi być wyprowadzony ponad dach na wysokość, która umożliwi właściwy ciąg.

Tak zwany czopuch, czyli odcinek łączący kocioł z kominem, należy poprowadzić jak najkrótszą drogą. W tym celu powinno się zadbać o jak najmniejszą ilość załamań i łuków. Dla kotła o pionowym wylocie spalin, długość pionowego odcinka czopucha musi wynosić nie mniej niż 0,22 m. Przewody spalinowe poziome nie mogą być dłuższe niż 1/2 efektywnej wysokości komina. Zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi długość ich nie powinna przekraczać 2 m. Ponadto przewody poziome należy prowadzić ze spadkiem minimum 5% w kierunku kotła. Zmiany kierunku czopucha w pionie powinny być dokonywane pod kątem większym od 90^o, a mniejszym bądź równym 135^o.

Przewód łączący wylot kotła z kominem musi mieć otwór pomiarowy spalin, o średnicy 10 mm, w odległości od wylotu z kotła równej jego dwóm średnicom. Należy również zadbać o otwory rewizyjne dla wszystkich załamań pod kątem większym od 90^o. Jeśli jest to niezbędne, trzeba zabezpieczyć się też w tłumik hałasu.

Źródło: muratordom.pl

Każdy wie zapewne, że przybory sanitarne typu zlewozmywak, umywalka, miska ustępowa, to nie jedyne elementy systemu domowej instalacji sanitarnej. Wszystko to stanowi oczywiście tylko najlepiej widoczną jej część.

Wszelkie instalacje sanitarne, oprócz swoich przyborów, posiadają przeważnie niewidoczną, bo odpowiednio ukrytą sieć przewodów, zwaną dalej siecią wewnętrzną. Ta część systemu odprowadza ścieki do tzw. sieci zewnętrznej. W niektórych przypadkach sieć zewnętrzną zastępuje przydomowa oczyszczalnia lub należycie uszczelniony zbiornik.

W skład sieci kanalizacyjnej wewnętrznej wchodzą tzw. podejścia, piony oraz poziomy. Do zadań podejścia należy łączenie przyborów sanitarnych z pionami. Piony to oczywiście nic innego jak pionowe odcinki rur. Odprowadzają one ścieki z podejść do poziomów. Przewody poziome z kolei zapewniają dalszy odpływ zanieczyszczeń.

System sanitarny tworzą również wszelkiego rodzaju urządzenia pomocnicze, m.in. syfony, rewizje, wywiewki wentylacyjne, ponadto wpusty podłogowe, piwniczne oraz podwórzowe. Każde z połączeń powinno być poprowadzone możliwie najkrótszą drogą.

Standardowa, domowa instalacja kanalizacyjna może być wykonana z różnych materiałów. Należy jednak pamiętać o tym, żeby rury i połączenia były zawsze szczelne oraz nie ulegały procesom korozji. Na chwilę obecną najpopularniejszymi materiałami stosowanymi w instalacjach wewnętrznych są tworzywa sztuczne.

Najczęściej stosowanymi w budownictwie jednorodzinnym są przewody średnicy: 5; 7,5; 10 oraz 15 cm. Dla przewodów z tworzyw sztucznych podane wymiary oznaczają średnicę zewnętrzną.

Przy montażu rur z tworzyw sztucznych, należy mieć na uwadze prawdopodobieństwo wzrostu temperatury. Może on bowiem spowodować wydłużenia liniowe odcinków instalacji. Wszelkie elementy układane na zewnątrz oraz w pomieszczeniach nieogrzewanych trzeba właściwie zabezpieczyć. Zapobiegniemy tym samym ich przemarzaniu i przegrzewaniu. Temperatura powinna zawierać się w przedziale 5-45°C.

Pamiętajmy, że przewodów instalacji kanalizacyjnej nie wolno nam prowadzić nad przewodami gazowymi oraz elektrycznymi. Bardzo ważne jest też, żeby piony były poprowadzone rzeczywiście w pionie. Tymczasem poziomom, wbrew ich nazwie, zawsze starajmy się zapewnić lekki spadek.

Dbajmy o odpowiednie mocowania. Zwróćmy również uwagę, żeby nie montować poziomów bezpośrednio na twardym, nieelastycznym podłożu. Poza tym zawsze starajmy się stosować do zaleceń producenta.

Źródło: „Murator” Numer Specjalny – INSTALACJE W DOMU