Polska może się pochwalić na razie jednym tego typu domem. Jest skromny, nie dużych wymiarów (150 m2 plus piwnica), przez co wiele miejsca nie zajmuje. Wykończono go oszczędnie. Zrezygnowano z użycia drogich materiałów, a za zaoszczędzone pieniądze zakupiono nowoczesne instalacje, grube izolacje oraz okna o ponadnormatywnych parametrach.

Miejsce erekcji wybrano tak, żeby spełniało pierwszą zasadę domu pasywnego: właściwe położenie budynku względem stron świata. Dom ufundowano na osi wschód-zachód. Dzięki temu widzi południe i światło słoneczne dociera do domu w najlepszy możliwy sposób. Od tej strony nie stoi ponadto żaden budynek ani drzewo, nic więc nie rzuca cienia. Przede wszystkim jednak elewacja jest przeszklona.

Na dachu znajduje się sześć kolektorów słonecznych. Północna ściana posiada jedynie nieliczne, małe otwory. Na tej stronie znajduje się główne wejście do domu, a także podjazd z garażem.

Spełniono także inne założenie domu pasywnego: dla uzyskania zamierzonego efektu energetycznego, bryła powinna być zwarta, o prostym obrysie i ścianach zewnętrznych o niewielkiej powierzchni. Pasywny budynek mieszkalny to prostopadłościan o zwykłym dwuspadowym dachu. Jedynym dostępnym urozmaiceniem są tu uskoki ścian szczytowych. Poprawiają warunki nasłonecznienia w środku domu. Wybór takiego kształtu jest konsekwencją poszukiwań najlepszych warunków korzystania z ciepła słonecznego.

Wewnątrz budynku zadbano o odpowiedni rozkład pomieszczeń. Przy ścianie północnej znalazły się wszelkie pomieszczenia pomocnicze, a przy południowej – dzienne. Od północy parter współtworzą część wejściowa, schody i łazienka. Reszta pomieszczeń tej kondygnacji oświetlana jest światłem południa. Znajdziemy tu pokój dzienny z jadalnią, kuchnię oraz sypialnię. Dom nie posiada przedpokoju, ani innego przedsionka. Otwartym holem wchodzi się do pokoju dziennego i jadalni. Pokój dzienny zaprojektowano w wysuniętej części domu. On też przechodzi w taras. Urozmaiceniem sypialni oraz kuchni są narożne okna, a także niewielkich rozmiarów, osłonięte częściowo tarasy. Poddasze zapewnia miejsca na trzy sypialnie. Znajdziemy tam również dużą łazienkę oraz garderobę.

System ogrzewania i wentylacji domu pasywnego składa się z urządzeń o gabarytach wymagających dużej przestrzeni. Tym samym pomieszczenie techniczne ulokowano w sporych wymiarów części piwnicznej. W pozostałej części piwnicy zlokalizowano z kolei wszystkie pomieszczenia pomocnicze, schowki, pralnię i domową siłownię.

Dla prawidłowego działania wentylacji mechanicznej, budynek musi być absolutnie szczelny. Dom nie posiada komina, tym samym pozbawiony jest również kominka. Powietrze wewnątrz jest optymalnej jakości, mimo że dom jest szczelny, a okna zamknięte. Otwierając okna, nie korzystamy w pełni z wentylacji mechanicznej. Wnętrze budynku chronią od nadmiaru słońca elektrycznie sterowane, zewnętrzne żaluzje. Dom pasywny pochłania każdy promień. Wykorzystuje następnie jego ciepło. Ściany są masywne na tyle, że potrafią umiejętnie skumulować je za dnia by oddać w nocy. Na wypadek niewielkiej ilości słonecznych dni, zwłaszcza w zimie, zawsze można włączyć dodatkowe tradycyjne ogrzewanie.

Dom nie został zaopatrzony w mostki termiczne. Słupy międzyokienne znajdują się wewnątrz budynku. Balkony wsparto na własnej konstrukcji, odciążającej dom. Ściany postawiono z bloczków Fortis – pustaków keramzytobetonowych o profilowanej wkładce styropianowej. Współczynnik U ściany ~ 0,1 W/(m2*K). Warstwa nośna grubości 36 cm, ocieplona jest od zewnątrz styropianem o warstwie grubości 15 cm. Grubość ściany piwnicznych wynosi 53 cm. Piwnicę nakryto stropem z płyty betonowej grubości 25 cm. Od spodu natomiast ocieplono ją identycznych wymiarów warstwą wełny mineralnej. Warstwa 30 cm tej samej wełny ociepla również dach domu..

Budynek wyposażono w okna trzy-szybowe posiadające certyfikat o współczynniku przenikania ciepła U = 0,77 W/(m2*K). Okna narożne posiadają profile z ociepleniem w narożnikach. Ich szczelność jest zapewniona dzięki wykorzystaniu w miejsce uszczelek specjalnym fartuchów. Podczas budowy szczególną uwagę zwracano na precyzyjne wykonanie wszelkiego rodzaju łączeń. Dla uzyskania optymalnej szczelności, posłużono się specjalnymi taśmami do klejenia folii dachowej, wykorzystano kleje i otuliny, a do uszczelniania ścian w miejscach przejść rur także specjalne masy.

Źródło: muratordom.pl

Kolejnym problemem jest woda. Nasza posadzka nigdy nie będzie całkowicie nieprzepuszczalna. Dla ochrony płyty balkonowej przed korozją w postaci kruszenia i pękania jej struktury, pod płytkami musimy umieścić specjalną warstwę uszczelniająca. Dodatkowo powinniśmy zadbać o właściwe nachylenie.

Montaż fliz rozpoczynamy od wyczyszczenia płyty balkonu z widocznych zabrudzeń oraz warstwy mleczka cementowego. Najprzydatniejszym narzędziem przeznaczonym do tego typu robót wydaje się być stalowa szczotka. W następnej kolejności podłoże nasze odkurzamy i obficie skrapiamy wodą.

Do połączenia zaprawy z betonem balkonu używamy pędzla. Przy jego pomocy nanosimy cienką warstwę kontaktową. Składa się ona tradycyjnie z zaprawy i odpowiedniej ilości emulsji. Na jeszcze świeży kontakt, nakładamy odpowiednio rozrobioną zaprawę szybko twardniejącą i wykonujemy z niej szychtę o nachyleniu 2-2,5% w kierunku na zewnątrz. Gdy zaprawa stężeje, zacieramy jej powierzchnię pacą.

Twardnienie wymaga około 3 dni. W tym czasie nie możemy dopuścić do zbyt szybkiego przesychania zaprawy. Regularnie zwilżamy ją wodą i przykrywamy folią.

Kolejnym krokiem jest zabezpieczenie obrzeży płyty balkonowej. Wykonujemy je obróbkami z blachy ocynkowanej, montowanymi przy pomocy kołków rozporowych. Następnie, z dwuskładnikowej zaprawy, kładziemy warstwę chroniącą balkon przed wodą. Po wymieszaniu nanosimy zaprawę na wykonany uprzednio spadek. Czynność wykonujemy pędzlem. Przyczepność zaprawy dwuskładnikowej do obróbek blacharskich umożliwimy sobie żywicą epoksydową z piaskową posypką. Kiedy naniesiona żywica wyschnie nadmiar piasku powinniśmy usunąć. Na styku zaprawy z blachą i ścianą umieszczamy elastyczną taśmę. Po około 3 godzinach nakładamy drugą warstwę uszczelnienia. Pierwsza powinna być w tym czasie jeszcze wilgotna. Świeżą szychtę zaprawy dwuskładnikowej musimy zabezpieczyć przed deszczem.

Zanim przystąpimy do układania płytek, zaplanujmy ich właściwe rozmieszczenie. Przy krawędziach zewnętrznych naszych balkonów układamy całe płytki. Docinamy jedynie te spośród nich, którym przyszło kolidować ze słupkami barierki. Miejsca połączeń ze ścianą osłaniamy cokolikiem z płytek ciętych na pół.

Pierwszą ceramikę możemy zacząć kłaść po około 3 dniach. Wówczas uszczelnienie całkiem już powinno stwardnieć. Do klejenia stosujemy uelastycznioną zaprawę klejącą o konsystencji plastycznej lub ciekłej. Stosując tę pierwszą, terakotę naszą mocujmy tzw. metodą kombinowaną. Zaprawę nakładamy na podłoże pacą zębatą oraz smarujemy flizy od spodu. Metoda ta zapobiega powstawaniu pustek pod płytkami. Inaczej pracujemy z zaprawą klejącą o konsystencji ciekłej. Nie smarujemy płytek. Nanosimy ją wyłącznie na podłoże.

Po ułożeniu płytek na zaprawie plastycznej będziemy mogli przystąpić do spoinowania. Przed zabiegiem dajemy jednak klejowi związać warstwy. Zaprawa plastyczna wymaga odczekania około 2 dni. Tymczasem jej ciekła alternatywa jest gotowa już po 6 godzinach. W spoinowaniu używamy uelastycznionej zaprawy półpłynnej. Wylewamy ją na terakotę i rozprowadzamy przy pomocy pacy gumowej. Po około 15 minutach, zbieramy wilgotna gąbką nadmiar zaprawy. Wyschniętego osadu pozbywamy się przecierając flizy suchą szmatką. Połączenia płytek z cokolikiem oraz przy słupkach uszczelniamy silikonem.

Źródło: muratordom.pl

Aby móc się cieszyć długo oraz w pełni jakością tego rodzaju podłóg, najistotniejsze jest odpowiednio zabezpieczyć je przed przenikaniem wilgoci oraz chłodu z podłoża.

Dobór właściwej izolacji przeciwwilgociowej tudzież przeciwwodnej, zależy przede wszystkim od zastanych warunków gruntowo-wodnych. W podłożu przepuszczalnym przy zwierciadle wody gruntowej leżącym przynajmniej 1 m poniżej poziomu posadzki, można założyć tzw. izolację lekką z pojedynczej warstwy papy asfaltowej lub folii hydroizolacyjnej.

Dla gruntów spoistych i w domach niepodpiwniczonych również można wykonywać izolację przeciwwilgociową. Należy jednak uprzednio zabezpieczyć się w podkład grubości min. 15 cm z mechanicznie zagęszczonego żwiru. Pełnić będzie on tutaj rolę drenażu. W przypadku innego typu gruntów i konstrukcji proponujemy zasięgać opinii projektanta.

Wybór rodzaju i grubości izolacji termicznej zależy z kolei głównie od tego, czy w domu stosowane będzie ogrzewanie podłogowe. Nie bez znaczenia jest także standard energetyczny budynku. Najlepszym rozwiązaniem dla budynku jest prawie nienasiąkliwy oraz wystarczająco odporny na uszkodzenia styrodur, czyli polistyren ekstrudowany. Ewentualnie można stosować styropian. Przy czym jego gęstość powinna wynosić co najmniej 20 kg/m3.

Dla domów projektowanych zgodnie z przepisami wystarcza przeważnie warstwa izolacji o grubości zaledwie 5 cm. W zabudowaniach energooszczędnych powinno to być już przynajmniej dwa razy tyle. Domy o ogrzewaniu podłogowym wymagają warstwy nie cieńszej niż 15 cm. Wskazane jest układanie termoizolacji w dwóch przesuniętych wzajemnie warstwach.

W budynkach bez piwnic ważna jest ponadto izolacja brzegowa. Ma ona za zadanie eliminować lub maksymalnie redukować mostek termiczny na styku ścian fundamentowych, parteru oraz podłogi na gruncie. Izolację tego rodzaju kładzie się na zewnętrznej stronie ścian fundamentowych. Oczywiście materiałem jest tu nadal styrodur albo styropian. Jego grubość powinna być taka sama, jak w podłodze na gruncie albo o 3–5 cm cieńsza niż w ścianach parteru, ale tylko w sytuacji gdy ich izolacje są dwuwarstwowe.

Ważne jest by ostatnia warstwa ścian fundamentowych była wymurowana z bloczków betonu komórkowego o gęstości 600 kg/m3. W celu właściwej eksploatacji warstwę tą należy zabezpieczyć lepikiem asfaltowym bądź folią hydroizolacyjną.

Źródło: budujemydom.pl

Wszelkie instalacje sanitarne, oprócz swoich przyborów, posiadają przeważnie niewidoczną, bo odpowiednio ukrytą sieć przewodów, zwaną dalej siecią wewnętrzną. Ta część systemu odprowadza ścieki do tzw. sieci zewnętrznej. W niektórych przypadkach sieć zewnętrzną zastępuje przydomowa oczyszczalnia lub należycie uszczelniony zbiornik.

W skład sieci kanalizacyjnej wewnętrznej wchodzą tzw. podejścia, piony oraz poziomy. Do zadań podejścia należy łączenie przyborów sanitarnych z pionami. Piony to oczywiście nic innego jak pionowe odcinki rur. Odprowadzają one ścieki z podejść do poziomów. Przewody poziome z kolei zapewniają dalszy odpływ zanieczyszczeń.

System sanitarny tworzą również wszelkiego rodzaju urządzenia pomocnicze, m.in. syfony, rewizje, wywiewki wentylacyjne, ponadto wpusty podłogowe, piwniczne oraz podwórzowe. Każde z połączeń powinno być poprowadzone możliwie najkrótszą drogą.

Standardowa, domowa instalacja kanalizacyjna może być wykonana z różnych materiałów. Należy jednak pamiętać o tym, żeby rury i połączenia były zawsze szczelne oraz nie ulegały procesom korozji. Na chwilę obecną najpopularniejszymi materiałami stosowanymi w instalacjach wewnętrznych są tworzywa sztuczne.

Najczęściej stosowanymi w budownictwie jednorodzinnym są przewody średnicy: 5; 7,5; 10 oraz 15 cm. Dla przewodów z tworzyw sztucznych podane wymiary oznaczają średnicę zewnętrzną.

Przy montażu rur z tworzyw sztucznych, należy mieć na uwadze prawdopodobieństwo wzrostu temperatury. Może on bowiem spowodować wydłużenia liniowe odcinków instalacji. Wszelkie elementy układane na zewnątrz oraz w pomieszczeniach nieogrzewanych trzeba właściwie zabezpieczyć. Zapobiegniemy tym samym ich przemarzaniu i przegrzewaniu. Temperatura powinna zawierać się w przedziale 5-45°C.

Pamiętajmy, że przewodów instalacji kanalizacyjnej nie wolno nam prowadzić nad przewodami gazowymi oraz elektrycznymi. Bardzo ważne jest też, żeby piony były poprowadzone rzeczywiście w pionie. Tymczasem poziomom, wbrew ich nazwie, zawsze starajmy się zapewnić lekki spadek.

Dbajmy o odpowiednie mocowania. Zwróćmy również uwagę, żeby nie montować poziomów bezpośrednio na twardym, nieelastycznym podłożu. Poza tym zawsze starajmy się stosować do zaleceń producenta.

Źródło: „Murator” Numer Specjalny – INSTALACJE W DOMU

galerie

Ilość galerii i centr handlowych osiągnęła wysoki stopień nasycenia i z tego powodu nie jest garantem dużych obrotów i zysków poszczególnych najemców. Ponadto umowy skonstruowane przez właścicieli centr wiążą najmców na długie lata, niezależnie od utargów generujących przez sklep. Jeżeli dołożymy do tego wahania w kursie PLN/EURO , to odrazu widzimy powód dla którego najemcy coraz bardziej obawiają się podpisywać długoterminowe umowy wynajmu, gdzie niezależnie od zarobku trzeba miesięcznie zapłacić stały czynsz – stały ale w Euro.  Strach przed porażką również przekłada się na spadek inwestycji w sektorze oraz na bankructwa małych firm – podwykonawców. Na takim prostym przykładzie widać jak rynek nieruchomości – także wysokopowierzchniowych – jest powiązany z innymi gałęziami gospodarki.

piramidy

Chciałbym się cofnąć w czasie i skorzystać z porad takiego budowniczego którym był Hemon (Hemiunu) a jego pomocnikiem był Anchhaf. Precyzja, dokładność o jakiej można tylko pomarzyć obecnie, nie była dziełem komputerów jak teraz tylko wynikiem geniuszu ludzkiego umysłu. Chylę więc czoła nad ich geniuszem! Daleko nam do tych budowniczych , no ale system mamy inny i pracowników za darmo też już nie mamy.

Na wstepie odrazu odpowiem na zadanie przeze mnie pytanie : kupować!

Czemu? Czytajcie dalej…

Napisze krótko ale zwięźle. Zakładając, że chcemy wybudować dom od podstaw musimy się zając szeregiem rzeczy dodatkowych w odróżnieniu od sytuacji kiedy kupujemy gotowy dom. Rozmach zagadnień i zjawisk z jakimi przyjdzie nam się zmierzyć wydaje się nie mieć końca:

• wybór technologi budowania (technologie murowane:czerwona, biała ceramika, beton komórkowy, beton lekki, keramzyt, technologie drewniane: z bali, lekki szkielet drewniany, z prefabrykatów, są też nowe technologie: styropian, szkielet stalowy itd itp). Jednym słowem do wyboru do koloru! Wszystko ma swoje plusy i minusy a dogłebna analiza przysparza o lekki zawrót głowy. Napewno znajdzie się milion osób które dla paru groszy będą to głęboko analizować, ale nie ja.
• wybór, dopilnowanie ekipy budowlanej, potem remontującej – na ten temat sie nie rozpisuje, żółć już została wylana w innym moim wpisie
• ciągłe poczucie że ” coś jest nie tak” lub „to nie jest tak jak bym chciał żeby było”
• wzrost niecierpliwości w oczekiwaniu na rezultat końcowy (moim zdaniem najgorszy ze wszystich moich „ale”) przy jednoczesnym poczuciu że moment, w którym zaczniemy mieszkać oddala się w nieskończoność
• obowiązkowe wizyty na placu działań gdzie będziemy na bieżąco kontrolować tzw progress – znając szczęście okres budowy przypadnie na okres zimowy (na marginesie – to własnie może być przyczyną zwiększonego spożycia alkoholu właśnie w tym środowisku)
• pozwolenia, zezwolenia, wpisy, wypisy,

Pomijam punkty wspólne dla obu opcji stania się szczęśliwym posiadaczem własnego domu to jest zorganizowania funduszy i zabawy z notariuszem.

Podsumowując: kto ma siły, czas, energię na wicie swojego gniazdka to zabawa stuprocentowo jest przednia.Moim zdaniem:nie warto nadszarpywać swojego zdrowia użerając się z wszelakiej maści specjalistami od budowy domu, kladzenia kolejnych warstw, kopania, szpachlowania etc. Jeżeli masz gotówke, to kupuj mieszkanie, wprowadzaj sie i żyj!