fot. freephotosbank; www.freephotosbank.com

Ogrzewanie podłogowe powoli staje się standardem, jednak jeden z mitów mówi, że warto je zakładać tylko w domach jednorodzinnych. I to właśnie błąd, bo ogrzewanie zakładać można także w domach wielorodzinnych. Przy czym należy pamiętać, że chęć założenia takiego ogrzewania (wodnego) należy zgłosić jeszcze na etapie projektu budowy. Dotyczy to zarówno domów jedno jaki wielorodzinnych. Do wyboru mamy ogrzewanie podłogowe wodne oraz elektryczne. Ogrzewanie podłogowe składa się z izolacji przeciwwilgociowej, izolacji cieplnej, rury grzewczej, wylewki betonowej i posadzki lub innego wykończenia podłogi. W przypadku wodnego ogrzewania podłogowego ciepło przesyłają rury zamontowane pod 10 cm betonową wylewką. W elektrycznym ogrzewaniu podłogowym zostają zamontowane pod powierzchnią posadzki kable grzejne, mata lub folia grzewcza (mogą się znajdować pod posadzką lub 5-15cm dla pomieszczeń niepodpiwniczonych warstwą betonu). Poza tym, że pomieszczenie bez grzejników jest bardziej ustawne to oszczędności wynikające z zainstalowania ogrzewania podłogowego wynoszą około 20-30%. W przypadku tego ogrzewania równomiernie ogrzewana jest cała podłoga. Ciepłe powietrze wędrujące od podłogi ku górze, szybciej sprawia, że odczuwamy ciepło w pomieszczeniu, a także nie występuje zjawisko unoszenia się kurzu. Cena instalacji ogrzewania podłogowego jest jednak wyższa niż grzejnikowego. Mimo to elektryczne ogrzewanie połogowe jest tanim w eksploatacji systemem ogrzewania, ma 3 mm grubości i jest montowane bezpośrednio pod płytkami w warstwie kleju lub masy samopoziomującej. Najlepsza nawierzchnia przy ogrzewaniu podłogowym to dobrze przewodzące i oddające ciepło płytki takie jak terakota czy gres. Nieco gorzej przewodzącym materiałem są panele podłogowe, natomiast niepolecane są deski podłogowe, których moc grzewcza ogranicza się do maksymalnie 60-80W/m2. (1) A kiedy możemy uruchomić ogrzewanie podłogowe? Wylewki cementowe potrzebują na wyschnięcie około 7 dni na 1 cm grubości, klej do terakoty potrzebuje ok. 3 dni a nawet więcej w zależności od grubości jaką należy zastosować. Na wyschnięcie spoin między płytkami potrzeba ok. 2 dni (2). Informacja ile czasu potrzeba na wyschnięcie produktu zawsze znajduje się na opakowaniu chemii budowlanej.

(1)Ogrzewanie podłogowe, http://www.emultimax.pl/ogrzewanie-podlogowe.htm
(2)Terakota na ogrzewaniu podłogowym, http://www.dom.pl/terakota-na-ogrzewaniu-podlogowym.html

Polska może się pochwalić na razie jednym tego typu domem. Jest skromny, nie dużych wymiarów (150 m2 plus piwnica), przez co wiele miejsca nie zajmuje. Wykończono go oszczędnie. Zrezygnowano z użycia drogich materiałów, a za zaoszczędzone pieniądze zakupiono nowoczesne instalacje, grube izolacje oraz okna o ponadnormatywnych parametrach.

Miejsce erekcji wybrano tak, żeby spełniało pierwszą zasadę domu pasywnego: właściwe położenie budynku względem stron świata. Dom ufundowano na osi wschód-zachód. Dzięki temu widzi południe i światło słoneczne dociera do domu w najlepszy możliwy sposób. Od tej strony nie stoi ponadto żaden budynek ani drzewo, nic więc nie rzuca cienia. Przede wszystkim jednak elewacja jest przeszklona.

Na dachu znajduje się sześć kolektorów słonecznych. Północna ściana posiada jedynie nieliczne, małe otwory. Na tej stronie znajduje się główne wejście do domu, a także podjazd z garażem.

Spełniono także inne założenie domu pasywnego: dla uzyskania zamierzonego efektu energetycznego, bryła powinna być zwarta, o prostym obrysie i ścianach zewnętrznych o niewielkiej powierzchni. Pasywny budynek mieszkalny to prostopadłościan o zwykłym dwuspadowym dachu. Jedynym dostępnym urozmaiceniem są tu uskoki ścian szczytowych. Poprawiają warunki nasłonecznienia w środku domu. Wybór takiego kształtu jest konsekwencją poszukiwań najlepszych warunków korzystania z ciepła słonecznego.

Wewnątrz budynku zadbano o odpowiedni rozkład pomieszczeń. Przy ścianie północnej znalazły się wszelkie pomieszczenia pomocnicze, a przy południowej – dzienne. Od północy parter współtworzą część wejściowa, schody i łazienka. Reszta pomieszczeń tej kondygnacji oświetlana jest światłem południa. Znajdziemy tu pokój dzienny z jadalnią, kuchnię oraz sypialnię. Dom nie posiada przedpokoju, ani innego przedsionka. Otwartym holem wchodzi się do pokoju dziennego i jadalni. Pokój dzienny zaprojektowano w wysuniętej części domu. On też przechodzi w taras. Urozmaiceniem sypialni oraz kuchni są narożne okna, a także niewielkich rozmiarów, osłonięte częściowo tarasy. Poddasze zapewnia miejsca na trzy sypialnie. Znajdziemy tam również dużą łazienkę oraz garderobę.

System ogrzewania i wentylacji domu pasywnego składa się z urządzeń o gabarytach wymagających dużej przestrzeni. Tym samym pomieszczenie techniczne ulokowano w sporych wymiarów części piwnicznej. W pozostałej części piwnicy zlokalizowano z kolei wszystkie pomieszczenia pomocnicze, schowki, pralnię i domową siłownię.

Dla prawidłowego działania wentylacji mechanicznej, budynek musi być absolutnie szczelny. Dom nie posiada komina, tym samym pozbawiony jest również kominka. Powietrze wewnątrz jest optymalnej jakości, mimo że dom jest szczelny, a okna zamknięte. Otwierając okna, nie korzystamy w pełni z wentylacji mechanicznej. Wnętrze budynku chronią od nadmiaru słońca elektrycznie sterowane, zewnętrzne żaluzje. Dom pasywny pochłania każdy promień. Wykorzystuje następnie jego ciepło. Ściany są masywne na tyle, że potrafią umiejętnie skumulować je za dnia by oddać w nocy. Na wypadek niewielkiej ilości słonecznych dni, zwłaszcza w zimie, zawsze można włączyć dodatkowe tradycyjne ogrzewanie.

Dom nie został zaopatrzony w mostki termiczne. Słupy międzyokienne znajdują się wewnątrz budynku. Balkony wsparto na własnej konstrukcji, odciążającej dom. Ściany postawiono z bloczków Fortis – pustaków keramzytobetonowych o profilowanej wkładce styropianowej. Współczynnik U ściany ~ 0,1 W/(m2*K). Warstwa nośna grubości 36 cm, ocieplona jest od zewnątrz styropianem o warstwie grubości 15 cm. Grubość ściany piwnicznych wynosi 53 cm. Piwnicę nakryto stropem z płyty betonowej grubości 25 cm. Od spodu natomiast ocieplono ją identycznych wymiarów warstwą wełny mineralnej. Warstwa 30 cm tej samej wełny ociepla również dach domu..

Budynek wyposażono w okna trzy-szybowe posiadające certyfikat o współczynniku przenikania ciepła U = 0,77 W/(m2*K). Okna narożne posiadają profile z ociepleniem w narożnikach. Ich szczelność jest zapewniona dzięki wykorzystaniu w miejsce uszczelek specjalnym fartuchów. Podczas budowy szczególną uwagę zwracano na precyzyjne wykonanie wszelkiego rodzaju łączeń. Dla uzyskania optymalnej szczelności, posłużono się specjalnymi taśmami do klejenia folii dachowej, wykorzystano kleje i otuliny, a do uszczelniania ścian w miejscach przejść rur także specjalne masy.

Źródło: muratordom.pl

Kolejnym problemem jest woda. Nasza posadzka nigdy nie będzie całkowicie nieprzepuszczalna. Dla ochrony płyty balkonowej przed korozją w postaci kruszenia i pękania jej struktury, pod płytkami musimy umieścić specjalną warstwę uszczelniająca. Dodatkowo powinniśmy zadbać o właściwe nachylenie.

Montaż fliz rozpoczynamy od wyczyszczenia płyty balkonu z widocznych zabrudzeń oraz warstwy mleczka cementowego. Najprzydatniejszym narzędziem przeznaczonym do tego typu robót wydaje się być stalowa szczotka. W następnej kolejności podłoże nasze odkurzamy i obficie skrapiamy wodą.

Do połączenia zaprawy z betonem balkonu używamy pędzla. Przy jego pomocy nanosimy cienką warstwę kontaktową. Składa się ona tradycyjnie z zaprawy i odpowiedniej ilości emulsji. Na jeszcze świeży kontakt, nakładamy odpowiednio rozrobioną zaprawę szybko twardniejącą i wykonujemy z niej szychtę o nachyleniu 2-2,5% w kierunku na zewnątrz. Gdy zaprawa stężeje, zacieramy jej powierzchnię pacą.

Twardnienie wymaga około 3 dni. W tym czasie nie możemy dopuścić do zbyt szybkiego przesychania zaprawy. Regularnie zwilżamy ją wodą i przykrywamy folią.

Kolejnym krokiem jest zabezpieczenie obrzeży płyty balkonowej. Wykonujemy je obróbkami z blachy ocynkowanej, montowanymi przy pomocy kołków rozporowych. Następnie, z dwuskładnikowej zaprawy, kładziemy warstwę chroniącą balkon przed wodą. Po wymieszaniu nanosimy zaprawę na wykonany uprzednio spadek. Czynność wykonujemy pędzlem. Przyczepność zaprawy dwuskładnikowej do obróbek blacharskich umożliwimy sobie żywicą epoksydową z piaskową posypką. Kiedy naniesiona żywica wyschnie nadmiar piasku powinniśmy usunąć. Na styku zaprawy z blachą i ścianą umieszczamy elastyczną taśmę. Po około 3 godzinach nakładamy drugą warstwę uszczelnienia. Pierwsza powinna być w tym czasie jeszcze wilgotna. Świeżą szychtę zaprawy dwuskładnikowej musimy zabezpieczyć przed deszczem.

Zanim przystąpimy do układania płytek, zaplanujmy ich właściwe rozmieszczenie. Przy krawędziach zewnętrznych naszych balkonów układamy całe płytki. Docinamy jedynie te spośród nich, którym przyszło kolidować ze słupkami barierki. Miejsca połączeń ze ścianą osłaniamy cokolikiem z płytek ciętych na pół.

Pierwszą ceramikę możemy zacząć kłaść po około 3 dniach. Wówczas uszczelnienie całkiem już powinno stwardnieć. Do klejenia stosujemy uelastycznioną zaprawę klejącą o konsystencji plastycznej lub ciekłej. Stosując tę pierwszą, terakotę naszą mocujmy tzw. metodą kombinowaną. Zaprawę nakładamy na podłoże pacą zębatą oraz smarujemy flizy od spodu. Metoda ta zapobiega powstawaniu pustek pod płytkami. Inaczej pracujemy z zaprawą klejącą o konsystencji ciekłej. Nie smarujemy płytek. Nanosimy ją wyłącznie na podłoże.

Po ułożeniu płytek na zaprawie plastycznej będziemy mogli przystąpić do spoinowania. Przed zabiegiem dajemy jednak klejowi związać warstwy. Zaprawa plastyczna wymaga odczekania około 2 dni. Tymczasem jej ciekła alternatywa jest gotowa już po 6 godzinach. W spoinowaniu używamy uelastycznionej zaprawy półpłynnej. Wylewamy ją na terakotę i rozprowadzamy przy pomocy pacy gumowej. Po około 15 minutach, zbieramy wilgotna gąbką nadmiar zaprawy. Wyschniętego osadu pozbywamy się przecierając flizy suchą szmatką. Połączenia płytek z cokolikiem oraz przy słupkach uszczelniamy silikonem.

Źródło: muratordom.pl

Aby móc się cieszyć długo oraz w pełni jakością tego rodzaju podłóg, najistotniejsze jest odpowiednio zabezpieczyć je przed przenikaniem wilgoci oraz chłodu z podłoża.

Dobór właściwej izolacji przeciwwilgociowej tudzież przeciwwodnej, zależy przede wszystkim od zastanych warunków gruntowo-wodnych. W podłożu przepuszczalnym przy zwierciadle wody gruntowej leżącym przynajmniej 1 m poniżej poziomu posadzki, można założyć tzw. izolację lekką z pojedynczej warstwy papy asfaltowej lub folii hydroizolacyjnej.

Dla gruntów spoistych i w domach niepodpiwniczonych również można wykonywać izolację przeciwwilgociową. Należy jednak uprzednio zabezpieczyć się w podkład grubości min. 15 cm z mechanicznie zagęszczonego żwiru. Pełnić będzie on tutaj rolę drenażu. W przypadku innego typu gruntów i konstrukcji proponujemy zasięgać opinii projektanta.

Wybór rodzaju i grubości izolacji termicznej zależy z kolei głównie od tego, czy w domu stosowane będzie ogrzewanie podłogowe. Nie bez znaczenia jest także standard energetyczny budynku. Najlepszym rozwiązaniem dla budynku jest prawie nienasiąkliwy oraz wystarczająco odporny na uszkodzenia styrodur, czyli polistyren ekstrudowany. Ewentualnie można stosować styropian. Przy czym jego gęstość powinna wynosić co najmniej 20 kg/m3.

Dla domów projektowanych zgodnie z przepisami wystarcza przeważnie warstwa izolacji o grubości zaledwie 5 cm. W zabudowaniach energooszczędnych powinno to być już przynajmniej dwa razy tyle. Domy o ogrzewaniu podłogowym wymagają warstwy nie cieńszej niż 15 cm. Wskazane jest układanie termoizolacji w dwóch przesuniętych wzajemnie warstwach.

W budynkach bez piwnic ważna jest ponadto izolacja brzegowa. Ma ona za zadanie eliminować lub maksymalnie redukować mostek termiczny na styku ścian fundamentowych, parteru oraz podłogi na gruncie. Izolację tego rodzaju kładzie się na zewnętrznej stronie ścian fundamentowych. Oczywiście materiałem jest tu nadal styrodur albo styropian. Jego grubość powinna być taka sama, jak w podłodze na gruncie albo o 3–5 cm cieńsza niż w ścianach parteru, ale tylko w sytuacji gdy ich izolacje są dwuwarstwowe.

Ważne jest by ostatnia warstwa ścian fundamentowych była wymurowana z bloczków betonu komórkowego o gęstości 600 kg/m3. W celu właściwej eksploatacji warstwę tą należy zabezpieczyć lepikiem asfaltowym bądź folią hydroizolacyjną.

Źródło: budujemydom.pl

Właściwymi składnikami systemu napędowego bramy są: szyna jezdna, głowica, łańcuch, element przeniesienia oraz cięgno łączące napęd z bramą.

Szyna posiada długość rzędu 250-400 cm. Mocowana jest do sufitu garażu. Na jej końcu umieszczona jest głowica. Oczywiście obowiązkiem jest tu zachowanie pewnej odległości za skrzydłem bramy garażowej. W obudowie głowicy znajduje się zasilany napięciem 12 lub 24 V silnik. Oprócz niego wnętrze kryje również transformator, oświetlenie i centralę sterującą.

Instalacja napędu narzuca konieczność posiadania garażu o odpowiedniej głębokości. Wymogiem jest też nadproże o wysokości, która pozwoli na montaż głowicy systemu. Standardowo potrzebuje ona min. 30-35 cm.

Każdą bramę można wyposażyć w system napędu elektrycznego. Wybór właściwego modelu zależy przede wszystkim od powierzchni bramy oraz częstotliwości korzystania z niej.

Napędy uruchamia się na wiele sposobów. Bramy można otwierać za pomocą przycisku, kluczyka, zamku kodowego tudzież fal radiowych.

Doceniane przez użytkowników są zwłaszcza systemy zdalne. Są bardzo wygodnym rozwiązaniem, w dodatku przydatnym w deszczowe dni. Sygnał radiowy wysyła się z przenośnego pilota. Za pomocą fal dociera on do umiejscowionego w garażu odbiornika i powoduje rozruch napędu. Nie trzeba tym samym wysiadać z samochodu.

Istnieje możliwość zwiększenia zasięgu pilota. Sygnał może być odebrany z odległości nawet 400 m. Wszystko co należy zrobić, to podłączyć do odbiornika instalowaną na zewnątrz garażu antenę.

Opuszczenie bramy powoduje zapalenie się oświetlenia zintegrowanego z głowicą napędu. Jest to oświetlenie samoczynnie wyłączające się.

Systemy sterowania mogą być rozbudowane. Oprócz otwierania i zamykania bramy garażowej mogą odpowiadać za ruch bramy wjazdowej, czy kontrolować stan oświetlenia zewnętrznego domu.

Programowanie napędu daje szerokie możliwości automatycznego lub ręcznego ustalenia położeń krańcowych. Umożliwia również regulację czułości modułu przeciwzgnieceniowego. Jest to układ zapewniający zatrzymanie się bramy w sytuacji napotkania przeszkody. Kolejnym, droższym rozwiązaniem jest tu fotokomórka, która zatrzyma bramę na wypadek, gdy człowiek, zwierzę, bądź przedmiot stanie na jej drodze.

Systemy elektryczne bram posiadają również w funkcję delikatnego startu i domknięcia bramy. Uruchomione skrzydło rusza wolno. Rozpędza się osiągając właściwą prędkość. W odpowiednim czasie napęd zwalnia, domykając bramę delikatnie i cicho.

Gdy zabraknie napięcia, bramę można odblokować od wewnątrz. Wystarczy pociągnąć za cięgło znajdujące się w sąsiedztwie szyny prowadzącej. Właściciele garaży nie mających oddzielnego wejścia powinni zadbać o to, aby instalator założył linkę stalową mocowaną do klamki bramy. Klamka powinna być wówczas zabezpieczona zamkiem z wkładką patentową. Alternatywnie można zamontować działający na baterię zestaw zasilania awaryjnego.

Źródło: budujemydom.pl

Bezpieczne działanie systemu odprowadzania spalin zapewnia jedynie komin zaprojektowany i wykonany zgodnie z ogólnymi wytycznymi dla kominów oraz szczegółowymi wymaganiami co do przewodów i kanałów spalinowych oraz dymowych.

System odprowadzający spaliny z urządzenia grzewczego musi posiadać przewód kominowy prowadzony pionowo. Dopuszcza się odchylenie o 30^o na odcinku nie przekraczającym 2 m. Każdy komin powinien mieć efektywną wysokość, rozumianą jako odległość od paleniska do wylotu ponad dach, co najmniej 4 m – dla spalin z kotła gazowego lub 5 m – dla spalin z kotła olejowego. W przypadku instalacji kotła gazowego z palnikiem atmosferycznym, o mocy nie większej niż 35 kW, odległość od okapu przerywacza ciągu do wylotu musi wynosić minimum 2 m. Montować można zatem kotły jedynie w domach jednokondygnacyjnych lub na najwyższej kondygnacji domów piętrowych. W żadnym wypadku przekrój przewodów spalinowych nie może się zmniejszać. Kominy zewnętrzne oraz instalowane w zewnętrznych ścianach domu muszą być odpowiednio termicznie zaizolowane.

Prawidłowy zestaw kominowy musi posiadać zamontowany u podstawy komina zbiornik kondensatu z odprowadzeniem dla skroplin. Zaopatrzony musi być również w otwór rewizyjny umożliwiający wyczyszczenie komina, usytuowany odpowiednio, czyli poniżej włączenia czopucha do komina. Dolna krawędź otworu ma obowiązek znajdować się w pomieszczeniu kotła, na wysokości 0,3 m nad podłogą. Dodatkowe otwory rewizyjne montujemy we wszelkich częściach skośnych komina. Każde z połączeń elementów komina musi być szczelne. Zabronione jest łączenie elementów w stropach. Obligatoryjnie komin musi być wyprowadzony ponad dach na wysokość, która umożliwi właściwy ciąg.

Tak zwany czopuch, czyli odcinek łączący kocioł z kominem, należy poprowadzić jak najkrótszą drogą. W tym celu powinno się zadbać o jak najmniejszą ilość załamań i łuków. Dla kotła o pionowym wylocie spalin, długość pionowego odcinka czopucha musi wynosić nie mniej niż 0,22 m. Przewody spalinowe poziome nie mogą być dłuższe niż 1/2 efektywnej wysokości komina. Zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi długość ich nie powinna przekraczać 2 m. Ponadto przewody poziome należy prowadzić ze spadkiem minimum 5% w kierunku kotła. Zmiany kierunku czopucha w pionie powinny być dokonywane pod kątem większym od 90^o, a mniejszym bądź równym 135^o.

Przewód łączący wylot kotła z kominem musi mieć otwór pomiarowy spalin, o średnicy 10 mm, w odległości od wylotu z kotła równej jego dwóm średnicom. Należy również zadbać o otwory rewizyjne dla wszystkich załamań pod kątem większym od 90^o. Jeśli jest to niezbędne, trzeba zabezpieczyć się też w tłumik hałasu.

Źródło: muratordom.pl

Wszelkie instalacje sanitarne, oprócz swoich przyborów, posiadają przeważnie niewidoczną, bo odpowiednio ukrytą sieć przewodów, zwaną dalej siecią wewnętrzną. Ta część systemu odprowadza ścieki do tzw. sieci zewnętrznej. W niektórych przypadkach sieć zewnętrzną zastępuje przydomowa oczyszczalnia lub należycie uszczelniony zbiornik.

W skład sieci kanalizacyjnej wewnętrznej wchodzą tzw. podejścia, piony oraz poziomy. Do zadań podejścia należy łączenie przyborów sanitarnych z pionami. Piony to oczywiście nic innego jak pionowe odcinki rur. Odprowadzają one ścieki z podejść do poziomów. Przewody poziome z kolei zapewniają dalszy odpływ zanieczyszczeń.

System sanitarny tworzą również wszelkiego rodzaju urządzenia pomocnicze, m.in. syfony, rewizje, wywiewki wentylacyjne, ponadto wpusty podłogowe, piwniczne oraz podwórzowe. Każde z połączeń powinno być poprowadzone możliwie najkrótszą drogą.

Standardowa, domowa instalacja kanalizacyjna może być wykonana z różnych materiałów. Należy jednak pamiętać o tym, żeby rury i połączenia były zawsze szczelne oraz nie ulegały procesom korozji. Na chwilę obecną najpopularniejszymi materiałami stosowanymi w instalacjach wewnętrznych są tworzywa sztuczne.

Najczęściej stosowanymi w budownictwie jednorodzinnym są przewody średnicy: 5; 7,5; 10 oraz 15 cm. Dla przewodów z tworzyw sztucznych podane wymiary oznaczają średnicę zewnętrzną.

Przy montażu rur z tworzyw sztucznych, należy mieć na uwadze prawdopodobieństwo wzrostu temperatury. Może on bowiem spowodować wydłużenia liniowe odcinków instalacji. Wszelkie elementy układane na zewnątrz oraz w pomieszczeniach nieogrzewanych trzeba właściwie zabezpieczyć. Zapobiegniemy tym samym ich przemarzaniu i przegrzewaniu. Temperatura powinna zawierać się w przedziale 5-45°C.

Pamiętajmy, że przewodów instalacji kanalizacyjnej nie wolno nam prowadzić nad przewodami gazowymi oraz elektrycznymi. Bardzo ważne jest też, żeby piony były poprowadzone rzeczywiście w pionie. Tymczasem poziomom, wbrew ich nazwie, zawsze starajmy się zapewnić lekki spadek.

Dbajmy o odpowiednie mocowania. Zwróćmy również uwagę, żeby nie montować poziomów bezpośrednio na twardym, nieelastycznym podłożu. Poza tym zawsze starajmy się stosować do zaleceń producenta.

Źródło: „Murator” Numer Specjalny – INSTALACJE W DOMU

Z budową basenu wiąże się nie tylko konstrukcja niecki. Założenie instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz stacji uzdatniania to podstawa. Pamiętajmy również, że basen powinien znajdować się w pomieszczeniu o właściwej temperaturze i wilgotności powietrza. W tym celu należy zabezpieczyć się w odpowiednie urządzenia, które będą dbały o to, aby temperatura powietrza była zawsze wyższa od temperatury wody o mniej więcej 2°C. Dodatkowo parowanie ograniczyć można również dzięki tzw. przykryciom. W naszym pomieszczeniu basenowym dobrze jest też zainstalować osuszacz, a przede wszystkim zadbać o klimatyzację.

Głębokość standardowej niecki basenu wynosi 1,5 metra. Należy liczyć się z tym, że jest to grubo poniżej poziomu na którym montuje się instalacje wodno-kanalizacyjne, czy umieszcza kable energetyczne. Taka głębokość może również w łatwy sposób dać się we znaki nie położonym z myślą o basenie fundamentom domu.

Nieckę najlepiej wykonać z wodoszczelnego i zbrojonego betonu. Ściany wznosimy w szalunku traconym z kształtek styropianowych, tudzież z betonowych, zasypowych pustaków wzmocnionych prętami ze stali.

Warto pamiętać, że typowe baseny domowe posiadają 4 metry szerokości i 8 metrów długości. Przy założeniu, że głębokość basenu nie jest mniejsza, ani większa niż 1,5 metra daje nam to objętość 48 m³ wody. Są to wymiary naprawdę wystarczające. Każdy dodatkowy metr to oczywiście więcej wody, ale co najważniejsze, także i dodatkowe koszta eksploatacyjne.

Źródło: budujemydom.pl