Polska może się pochwalić na razie jednym tego typu domem. Jest skromny, nie dużych wymiarów (150 m2 plus piwnica), przez co wiele miejsca nie zajmuje. Wykończono go oszczędnie. Zrezygnowano z użycia drogich materiałów, a za zaoszczędzone pieniądze zakupiono nowoczesne instalacje, grube izolacje oraz okna o ponadnormatywnych parametrach.

Miejsce erekcji wybrano tak, żeby spełniało pierwszą zasadę domu pasywnego: właściwe położenie budynku względem stron świata. Dom ufundowano na osi wschód-zachód. Dzięki temu widzi południe i światło słoneczne dociera do domu w najlepszy możliwy sposób. Od tej strony nie stoi ponadto żaden budynek ani drzewo, nic więc nie rzuca cienia. Przede wszystkim jednak elewacja jest przeszklona.

Na dachu znajduje się sześć kolektorów słonecznych. Północna ściana posiada jedynie nieliczne, małe otwory. Na tej stronie znajduje się główne wejście do domu, a także podjazd z garażem.

Spełniono także inne założenie domu pasywnego: dla uzyskania zamierzonego efektu energetycznego, bryła powinna być zwarta, o prostym obrysie i ścianach zewnętrznych o niewielkiej powierzchni. Pasywny budynek mieszkalny to prostopadłościan o zwykłym dwuspadowym dachu. Jedynym dostępnym urozmaiceniem są tu uskoki ścian szczytowych. Poprawiają warunki nasłonecznienia w środku domu. Wybór takiego kształtu jest konsekwencją poszukiwań najlepszych warunków korzystania z ciepła słonecznego.

Wewnątrz budynku zadbano o odpowiedni rozkład pomieszczeń. Przy ścianie północnej znalazły się wszelkie pomieszczenia pomocnicze, a przy południowej – dzienne. Od północy parter współtworzą część wejściowa, schody i łazienka. Reszta pomieszczeń tej kondygnacji oświetlana jest światłem południa. Znajdziemy tu pokój dzienny z jadalnią, kuchnię oraz sypialnię. Dom nie posiada przedpokoju, ani innego przedsionka. Otwartym holem wchodzi się do pokoju dziennego i jadalni. Pokój dzienny zaprojektowano w wysuniętej części domu. On też przechodzi w taras. Urozmaiceniem sypialni oraz kuchni są narożne okna, a także niewielkich rozmiarów, osłonięte częściowo tarasy. Poddasze zapewnia miejsca na trzy sypialnie. Znajdziemy tam również dużą łazienkę oraz garderobę.

System ogrzewania i wentylacji domu pasywnego składa się z urządzeń o gabarytach wymagających dużej przestrzeni. Tym samym pomieszczenie techniczne ulokowano w sporych wymiarów części piwnicznej. W pozostałej części piwnicy zlokalizowano z kolei wszystkie pomieszczenia pomocnicze, schowki, pralnię i domową siłownię.

Dla prawidłowego działania wentylacji mechanicznej, budynek musi być absolutnie szczelny. Dom nie posiada komina, tym samym pozbawiony jest również kominka. Powietrze wewnątrz jest optymalnej jakości, mimo że dom jest szczelny, a okna zamknięte. Otwierając okna, nie korzystamy w pełni z wentylacji mechanicznej. Wnętrze budynku chronią od nadmiaru słońca elektrycznie sterowane, zewnętrzne żaluzje. Dom pasywny pochłania każdy promień. Wykorzystuje następnie jego ciepło. Ściany są masywne na tyle, że potrafią umiejętnie skumulować je za dnia by oddać w nocy. Na wypadek niewielkiej ilości słonecznych dni, zwłaszcza w zimie, zawsze można włączyć dodatkowe tradycyjne ogrzewanie.

Dom nie został zaopatrzony w mostki termiczne. Słupy międzyokienne znajdują się wewnątrz budynku. Balkony wsparto na własnej konstrukcji, odciążającej dom. Ściany postawiono z bloczków Fortis – pustaków keramzytobetonowych o profilowanej wkładce styropianowej. Współczynnik U ściany ~ 0,1 W/(m2*K). Warstwa nośna grubości 36 cm, ocieplona jest od zewnątrz styropianem o warstwie grubości 15 cm. Grubość ściany piwnicznych wynosi 53 cm. Piwnicę nakryto stropem z płyty betonowej grubości 25 cm. Od spodu natomiast ocieplono ją identycznych wymiarów warstwą wełny mineralnej. Warstwa 30 cm tej samej wełny ociepla również dach domu..

Budynek wyposażono w okna trzy-szybowe posiadające certyfikat o współczynniku przenikania ciepła U = 0,77 W/(m2*K). Okna narożne posiadają profile z ociepleniem w narożnikach. Ich szczelność jest zapewniona dzięki wykorzystaniu w miejsce uszczelek specjalnym fartuchów. Podczas budowy szczególną uwagę zwracano na precyzyjne wykonanie wszelkiego rodzaju łączeń. Dla uzyskania optymalnej szczelności, posłużono się specjalnymi taśmami do klejenia folii dachowej, wykorzystano kleje i otuliny, a do uszczelniania ścian w miejscach przejść rur także specjalne masy.

Źródło: muratordom.pl

Kolejnym problemem jest woda. Nasza posadzka nigdy nie będzie całkowicie nieprzepuszczalna. Dla ochrony płyty balkonowej przed korozją w postaci kruszenia i pękania jej struktury, pod płytkami musimy umieścić specjalną warstwę uszczelniająca. Dodatkowo powinniśmy zadbać o właściwe nachylenie.

Montaż fliz rozpoczynamy od wyczyszczenia płyty balkonu z widocznych zabrudzeń oraz warstwy mleczka cementowego. Najprzydatniejszym narzędziem przeznaczonym do tego typu robót wydaje się być stalowa szczotka. W następnej kolejności podłoże nasze odkurzamy i obficie skrapiamy wodą.

Do połączenia zaprawy z betonem balkonu używamy pędzla. Przy jego pomocy nanosimy cienką warstwę kontaktową. Składa się ona tradycyjnie z zaprawy i odpowiedniej ilości emulsji. Na jeszcze świeży kontakt, nakładamy odpowiednio rozrobioną zaprawę szybko twardniejącą i wykonujemy z niej szychtę o nachyleniu 2-2,5% w kierunku na zewnątrz. Gdy zaprawa stężeje, zacieramy jej powierzchnię pacą.

Twardnienie wymaga około 3 dni. W tym czasie nie możemy dopuścić do zbyt szybkiego przesychania zaprawy. Regularnie zwilżamy ją wodą i przykrywamy folią.

Kolejnym krokiem jest zabezpieczenie obrzeży płyty balkonowej. Wykonujemy je obróbkami z blachy ocynkowanej, montowanymi przy pomocy kołków rozporowych. Następnie, z dwuskładnikowej zaprawy, kładziemy warstwę chroniącą balkon przed wodą. Po wymieszaniu nanosimy zaprawę na wykonany uprzednio spadek. Czynność wykonujemy pędzlem. Przyczepność zaprawy dwuskładnikowej do obróbek blacharskich umożliwimy sobie żywicą epoksydową z piaskową posypką. Kiedy naniesiona żywica wyschnie nadmiar piasku powinniśmy usunąć. Na styku zaprawy z blachą i ścianą umieszczamy elastyczną taśmę. Po około 3 godzinach nakładamy drugą warstwę uszczelnienia. Pierwsza powinna być w tym czasie jeszcze wilgotna. Świeżą szychtę zaprawy dwuskładnikowej musimy zabezpieczyć przed deszczem.

Zanim przystąpimy do układania płytek, zaplanujmy ich właściwe rozmieszczenie. Przy krawędziach zewnętrznych naszych balkonów układamy całe płytki. Docinamy jedynie te spośród nich, którym przyszło kolidować ze słupkami barierki. Miejsca połączeń ze ścianą osłaniamy cokolikiem z płytek ciętych na pół.

Pierwszą ceramikę możemy zacząć kłaść po około 3 dniach. Wówczas uszczelnienie całkiem już powinno stwardnieć. Do klejenia stosujemy uelastycznioną zaprawę klejącą o konsystencji plastycznej lub ciekłej. Stosując tę pierwszą, terakotę naszą mocujmy tzw. metodą kombinowaną. Zaprawę nakładamy na podłoże pacą zębatą oraz smarujemy flizy od spodu. Metoda ta zapobiega powstawaniu pustek pod płytkami. Inaczej pracujemy z zaprawą klejącą o konsystencji ciekłej. Nie smarujemy płytek. Nanosimy ją wyłącznie na podłoże.

Po ułożeniu płytek na zaprawie plastycznej będziemy mogli przystąpić do spoinowania. Przed zabiegiem dajemy jednak klejowi związać warstwy. Zaprawa plastyczna wymaga odczekania około 2 dni. Tymczasem jej ciekła alternatywa jest gotowa już po 6 godzinach. W spoinowaniu używamy uelastycznionej zaprawy półpłynnej. Wylewamy ją na terakotę i rozprowadzamy przy pomocy pacy gumowej. Po około 15 minutach, zbieramy wilgotna gąbką nadmiar zaprawy. Wyschniętego osadu pozbywamy się przecierając flizy suchą szmatką. Połączenia płytek z cokolikiem oraz przy słupkach uszczelniamy silikonem.

Źródło: muratordom.pl

Co właściwe znaczy zrobić dobre wrażenie na wejściu? Z punktu widzenia projektantów wnętrz,

to pół żartem pół serio, zainstalować drzwi, które doskonalą podkreślą charakter wnętrza i zadbają o nasze bezpieczeństwo i prywatność.

Zanim jednak wybierzemy się do jednego z dystrybutorów drzwi w celu zakupu, czegoś w sam raz dla naszego mieszkania, musimy sobie uświadomić czego tak naprawdę poszukujemy. Wybór bowiem jaki zapewnią nam sprzedawcy może przyprawić o zawrót głowy. Na rynku znaleźć wszak możemy drzwi zróżnicowane pod względem kolorów, klamek, wizjerów, przeszkleń itd.

Pierwsze na co musimy zwrócić uwagę to to, by nasz wybór spełniał podstawowe wymogi, które stawiają przed nimi rozsądni projektanci. Co to znaczy w praktyce? Drzwi muszą:

• stanowić barierę nie do przejścia dla intruzów i tym samym dawać nam poczucie bezpieczeństwa

• chronić przed hałasem

• podkreślić styl i charakter pomieszczeń

Patrząc na dwa pierwsze warunki jakie stawiane są przed dobrymi drzwiami, jak łatwo wywnioskować, decyzja nie może być zbyt pochopna. To od niej zależy bezpieczeństwo naszej rodziny.

Kiedy jednak przebrniemy już przez ten etap przychodzi chwila dla estetów. Jak stwierdzają eksperci: drzwi w całym domu powinny być utrzymane w jednym kolorze. Odstępstwem od tej zasady może być jedynie sytuacja kiedy na poszczególnych kondygnacjach domu drzwi mają inny kolor. Jednak i wtedy koniecznie zadbajmy o to by zdecydować się na bary o jednakowej temperaturze. Fachowcy podkreślają, iż takie rozwiązanie ma niewątpliwe swoje plusy, a najważniejszym jest podkreślenie podziału domu. Dół domu to przecież część reprezentacyjna, gdzie wpuszczamy gości, natomiast góra, gdzie przeważnie znajdują się sypialnie to nasz azyl, strefa prywatności i intymności.

Poza tym czasami warto wykorzystać możliwości wizualne jakie dają nam drzwi. Będzie to szczególnie istotne w przypadku pomieszczeń małych lub niedoświetlonych. Odpowiednio dobrane drzwi mogą je bowiem rozjaśnić i optycznie powiększyć. Jak tego dokonać? W przypadku zaciemnionych pomieszczeń warto pokusić się o zakup szklanych drzwi. Budzą one, co prawda szereg kontrowersji jeśli idzie o kwestie prywatności, nie mniej i na tą bolączkę znajdzie się lekarstwo. Producenci mają bowiem nam do zaoferowania tzw. drzwi piaskowane, bądź też po prostu wzory na szybie, które efektywnie zatrzymują wzrok. Co zaś tyczy się niewielkich pomieszczeń dobrym rozwiązaniem mogą okazać się drzwi na suwnicach, które nie będą zajmować dodatkowo miejsca w pokojach, a jedynie klika centymetrów poza lico ściany.

Jedno jest pewne – wśród dostępnych na rynku drzwi każdy znajdzie coś dla siebie.

pustostan do wyburzenia

Takim dobitnym przykładem braku wspólnej polityki rozrostu miast może być historia tego co się dzieje w Kielcach. Obecnie , w granicach miasta nie ma wolnej, uzbrojonej działki na której możnaby postawić domy wielo lub jednorodzinne. Miejscy planiści biją na alarm – jezeli nie powstaną nowe uzbrojone tereny – to miastu grozi paraliż budowlany a co za tym idzie – spadek zamówień, niższe obroty firm budowlanych itd. Obecny plan zagospodarowania nie różni się zbyt wiele tym sprzed 20 lat. Najgorszy jest fakt, iż działki przeznaczone jako rezerwa pod budownictwo – głównie wielorodzinne – sa już prawie wykorzystane. Ze względu na brak terenówm Kielce zaczynają wyglądać praktycznie tak samo – przeważa ten sam typ budownictwa – bloki jednorodzinne lub wielorodzinne. Brak jest już miejsca na „zaplecze” osiedli w postaci centr hanlowych, punktów usługowych itp. Zapewnienie odpowiedniej ilości gruntów pod zabudowę leży w obowiązkach miasta. A jak to bywa w samorządach – nie zawsze miasto wywiązuje się z tych obowiązków. Po raz kolejny, potencjalna możliwość szybkiego rozwoju miast i gmin została zahamowana przez nieudolność urzędników spowodowanej brakiem dobrze zorganizowanej koncepcji rozwoju miast. Coraz częściej, samorzady miast decydują się na wyburzanie budynków leżących na atrakcyjnych terenach by zachęcić dobrego inwestora. Duża część starych budynków ma jednak to do siebie, że do dzisiejszego dnia nie odnalazł się właściciel i ryzykowną sprawą jest wyburzanie a potem płacene ewentualnego odszkodowania.

Poska jest jedym z niewielu krajów, w których chcieć a móc to dwie różne i odmienne rzeczy. A szkoda, bo wierzę że z naszym potencjałem i naszym wrodzonym sprytem można osiągnąć wiele. Chociaż te same cechy blokują ten rozwój, tylko że z drugiej strony.

• zbiór reguł i procedur bezpiecznego postępowania wynikające z doświadczenia życiowego i przesłanek naukowo-technicznych (zawartych w instrukcjach, opisach ),
• nieunormowane prawem reguły wynikające z doświadczenia życiowego, rozwoju techniki i logicznego rozumowania, których przestrzeganie zapewnia faktyczne bezpieczeństwo pracy,
• pozaprawne normy postępowania, które są akceptowane przez pracowników nadzoru (np. mistrzów, brygadzistów, kierowników).

Instrukcje bhp muszą odpowiednio określać zarówno czynności przed rozpoczęciem danej pracy, a także zasady i sposoby bezpiecznego jej wykonywania, jak również czynności po zakończeniu pracy oraz zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych, stwarzających zagrożenie życia lub zdrowia pracowników.

Ogólne instrukcje bhp, powinien opracować pracownik służby bhp wspólne z osobami bezpośredniego nadzoru ( mistrz, brygadzista ) pracownikami obsługującymi maszyny i urządzenia techniczne.

Każda instrukcja powinna być podpisana przez osobę która ją opracowała. Natomiast podpisanie przez pracodawcę instrukcji stanowiskowej wiąże ją z zakładem pracy.Z instrukcją należy zapoznać pracowników obsługujących maszyny, urządzenia. Instrukcje stanowiskową należy wywiesić w widocznym miejscu, ogólnodostępnym dla pracowników, ( może to być tablica z instrukcjami na wydziale, grupie maszyn ).Nie ma obowiązku wywieszania instrukcji stanowiskowych przy maszynie, urządzeniu. Tak naprawdę – moim zdaniem – wystarczy glowa na karku – myślenie jest skuteczną metody wystrzegania się wypadków i innych niebezpieczeństw w pracy (takich naprzykład jak na załączonym obrazku). Nie stwarzajmy potencjalnie niebezpiecznnych sytuacji – a wszystko powinno być ok z zachowanymi zasadami BHP. A kto chce czytać regułki- odsyłam na stronę ustawodawcy czy gdziekolwiek indziej.